Samorządowcy mają prawo do nagradzania pracowników. I do zatrudniania. Bywa jednak, że i nagradzani, i zatrudniani nie są do końca dysponentami otrzymanych pieniędzy za pracę czy zasługi. I o tym kolejny felieton byłego samorządowca i urzędnika, autora bloga „Urzędniczo-Samorządowe Pogaduchy”.
TEGO NIE PRZECZYTASZ W „MEDIACH” SAMORZĄDOWYCH
Pracujesz – płacisz
Co jakiś czas na skrzynkę „Pogaduch” trafiają wiadomości od wójtów, burmistrzów, prezydentów.
Że przesadzam. Że widzę tylko patologie. Że psuję obraz samorządu. No to dziś przypomnienie sprawy sprzed lat, która jak w soczewce pokazuje, o czym mówimy – nie o plotkach, tylko o mechanizmach.
Sprawa Zenona R ze Zduńskiej Woli. Prokuratura postawiła 22 zarzuty: korupcji, płatnej protekcji, przekroczenia uprawnień, naruszenia przepisów wyborczych. Według zebranego materiału dowodowego miał przyjmować od pracowników pieniądze za pracę. Przez lata.
Od kilkunastu osób, co miesiąc, w kwotach od kilkudziesięciu do kilkuset złotych. W sumie blisko 200 tysięcy złotych.
Mechanizm? Prosty i brutalny. Zatrudnieni z polecenia oddają część wynagrodzenia. Z ręki do ręki, czasem w kopercie.
Prokuratura opisywała też proceder dzielenia się dodatkowymi premiami i nagrodami.
Do tego zarzut tworzenia układu kadrowego: zatrudnianie wskazanych osób w spółkach i jednostkach podległych miastu, obsadzanie stanowisk według klucza „zaufani, znajomi, rodzina”, a nawet tworzenie etatów „pod konkretną osobę” – jak w przypadku stanowiska dla bliskiej osoby z wynagrodzeniem rzędu kilku tysięcy złotych miesięcznie.
W tle pojawiały się też zarzuty nieprawidłowości w kampanii wyborczej i nadużywania władzy poprzez wskazywanie, kogo zatrudnić, a kogo zwolnić – nie według kompetencji, tylko według tego, kto może być użyteczny.
I teraz najważniejsze.
Sąd uniewinnił z najcięższych zarzutów łapownictwa.
Nie dlatego, że „nic się nie działo”, tylko dlatego, że w prawie karnym nie wystarczy przekonanie czy nawet spójne relacje świadków. Musi być dowód ponad wszelką wątpliwość. A jeśli pojawia się wątpliwość – rozstrzyga się ją na korzyść oskarżonego.
Jednocześnie w uzasadnieniach padało coś, co powinno dać do myślenia każdemu.
Pieniądze były zbierane, ale nie dało się jednoznacznie wykazać, na JAKI CEL (!!!).
I tu zaczyna się problem.
Bo można być niewinnym w sensie karnym, a jednocześnie stworzyć system, który z uczciwą służbą publiczną nie ma nic wspólnego. System, w którym praca nie jest efektem kompetencji, tylko relacji.
W którym premia nie jest nagrodą za jakość, tylko narzędziem budowania lojalności.
W którym stanowisko nie jest odpowiedzialnością wobec mieszkańców, tylko walutą w układzie zależności.
Znam – i Wy znacie – przypadki, w których nagrody dla „wybranych” wracały do przełożonych tylnymi drzwiami. Kilka razy w roku, wysokie kwoty, a potem ciche „podziel się”. Bez protokołu. Bez śladu. Bez odwagi, żeby powiedzieć „nie”. Bo każdy wie, czym kończy się bycie „nielojalnym”.
I mam jedno pytanie. Czy w danym urzędzie da się pracować uczciwie, bez wchodzenia w układ? Jeśli odpowiedź brzmi „nie” – to nie mamy incydentu. Mamy system.
A systemu drodzy Państwo nie psują teksty w internecie. W tym na Pogaduchach.
System psują ci, którzy zamieniają urząd w prywatny folwark zależności.
Najgroźniejsza korupcja to nie ta, którą da się udowodnić w sądzie. Tylko ta, która staje się normą.
/Urzędniczo-Samorządowe Pogaduchy/
