Czasem nie planujesz nic wielkiego. Po prostu jesteś obok – jako znajoma, „ciocia”, wsparcie. Patrzysz, jak ktoś buduje rodzinę zastępczą i nawet nie zauważasz momentu, w którym zaczynasz myśleć: a może ja też?
Ola jest jedną z tych osób, które otworzyły serce i dom dla dziecka. Na podobne rodziny wciąż czeka wielu najmłodszych mieszkańców powiatu świdnickiego. Każda historia może stać się inspiracją i drogą do dobrego życia dla dzieci, które z różnych przyczyn nie mogą liczyć na biologicznych rodziców.
Żeby dobrze zrozumieć sytuację, w której znalazła się nasza bohaterka, musimy przypomnieć inną naszą zastępczą mamę, którą zresztą doskonale znacie – Monikę. Monika na początku jako rodzina zastępcza, a dziś już rodzina adopcyjna jest mamą dwójki rodzeństwa – Kasi i Marka. Z czasem do tej ekipy dołączył jeszcze Mikołaj i tak powstała całkiem zgrana, choć nietypowa rodzina.
I gdzieś w tym wszystkim od zawsze obecna była Ola. Nie „od święta”, tylko naprawdę blisko – w codzienności, w zwykłych sytuacjach, przy dzieciach, przy rozmowach. Trochę jak ciocia, trochę jak dodatkowa para rąk, a trochę po prostu ktoś bardzo swój. Z czasem zaczęło jej chodzić po głowie, czy sama nie mogłaby pójść tą drogą.
Z ciekawości poszła na szkolenie. Potem na kolejne. I jeszcze jedno. Jak sama przyznaje – dopiero wtedy zobaczyła, jak to naprawdę wygląda. To nie była tylko formalność – raczej coś, co poukładało jej myślenie i zmusiło do spojrzenia na siebie trochę bardziej uczciwie. Dziś, kiedy pełni funkcję niezawodowej rodziny zastępczej, ale z kwalifikacjami na zawodową specjalistyczną, dzięki kolejnym kursom, które można zrobić w świdnickim PCPR mówi wprost: – Jeśli ktoś choć przez chwilę rozważa rodzicielstwo zastępcze, powinien od tego zacząć. Bo to doświadczenie potrafi sporo zmienić – mówi Ola. Pomimo szkoleń nadal jednak była „tylko ciocią”. Aż do momentu, kiedy pojawiła się wiadomość: Kasia i Marek mają młodszego brata – Tomka.
I wtedy wydarzyło się coś, czego sama się po sobie nie spodziewała. – Decyzja przyszła nagle, ale byłam jej zaskakująco pewna. Bez długiego analizowania, raczej z takim poczuciem, że to po prostu trzeba zrobić. Wiedziałyśmy razem z Moniką jedno – że chłopiec nie może trafić gdzieś „w system”, krążyć bez swojego miejsca – opowiada Aleksandra.
Tomek czekał w Opolu. Miał dwa miesiące, kiedy zobaczyli się po raz pierwszy. I właściwie od razu było wiadomo. – Tomek wraca ze mną do domu – wspomina Ola. Potem przyszła codzienność. I ta bardziej przyziemna strona decyzji – praca, formalności, organizacja życia. – Tu ogromne znaczenie miało wsparcie ze strony mojej pani dyrektor – mówi. Ola pracuje w Zespole Szkół Specjalnych w Świdnicy, więc zgoda na nagły urlop macierzyński naprawdę nie była oczywistością. A jednak się udało.
Dziś Tomek ma osiem miesięcy, jest pogodnym, ciekawym świata chłopakiem. Jego historia na pewno nie będzie najprostsza – jak wiele dzieci w pieczy zastępczej, niesie ze sobą więcej niż widać na pierwszy rzut oka. Ale jest coś, co robi ogromną różnicę. Nie jest sam.
W jego życiu od początku są też Kasia i Marek. I to właśnie ta relacja – między rodzeństwem, między dwiema rodzinami, które w praktyce są jedną – daje największe poczucie stabilności, bo to historia o tym, jak z przyjaźni rodzi się coś więcej. Jak jedna rodzina robi miejsce dla kolejnej osoby. I jak nagle okazuje się, że to wszystko razem działa.
Ola kiedyś marzyła o tym, żeby zostać pilotem wojskowym. Dziś jej życie wygląda zupełnie inaczej – jest mamą. Zastępczą, ale niewykluczone, że wkrótce także adopcyjną.
Co dalej? – Na nic się nie zamykam, jestem gotowa na więcej, ale bez pośpiechu. Na razie po prostu cieszę się tym, co jest – tym, że jesteśmy razem, że tworzymy rodzinę i że przed nami jeszcze sporo dobrych rzeczy – mówi Ola. Bo czasem naprawdę wystarczy jedno zdanie – „Ja go wezmę”!
Jakie formy wsparcia finansowego są dostępne dla rodzin zastępczych?
Funkcjonują dwa rodzaje pomocy finansowej: obligatoryjna oraz fakultatywna.
Rodziny zastępcze niezawodowe, zawodowe oraz osoby prowadzące rodzinny dom dziecka otrzymują obligatoryjnie:
– środki na pokrycie kosztów utrzymania dziecka w kwocie nie niższej niż 1517 zł miesięcznie (w przypadku rodzin spokrewnionych – nie mniej niż 1002 zł),
– świadczenie wychowawcze 800+,
– świadczenie „Dobry Start”,
– dodatki dla dzieci z niepełnosprawnościami oraz dodatki wychowawcze.
Świadczenia fakultatywne obejmują m.in.:
– jednorazowe wsparcie na przyjęcie dziecka (wysokość zależna od powiatu),
– dofinansowanie wypoczynku poza miejscem zamieszkania,
– pomoc w sytuacjach losowych wpływających na opiekę nad dzieckiem,
– środki na utrzymanie mieszkania i opłaty (w określonych przypadkach obowiązkowe),
– dofinansowanie remontu (obligatoryjne w przypadku rodzinnych domów dziecka).
Jakie wsparcie otrzymują rodzice zastępczy?
◆ Świadczenia finansowe na utrzymanie dziecka.
◆ Możliwość zatrudnienia osoby do pomocy w opiece i wychowaniu.
◆ Wsparcie koordynatora pieczy zastępczej.
◆ Bezpłatną pomoc pedagogiczną, psychologiczną i prawną.
◆ Dostęp do szkoleń oraz grup wsparcia.
Rodzina zastępcza niezawodowa z co najmniej trzyletnim doświadczeniem może podpisać umowę i zostać rodziną zastępczą zawodową, co wiąże się z wynagrodzeniem. Możliwe jest także utworzenie rodziny zawodowej bez wcześniejszego doświadczenia.
Szczegółowe zasady określa ustawa z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej.
Więcej informacji można znaleźć na stronie profesjonaliscizsercem.pl
Kontakt dla mieszkańców powiatu świdnickiego zainteresowanych stworzeniem rodziny zastępczej:
Powiatowe Centrum Pomocy Rodzinie, ul. Wałbrzyska 15, Świdnica
Kierownik Zespołu Pieczy Zastępczej: Katarzyna Skrzypek, tel.: 74 851-50-27, nr pokoju: 29
Materiał partnerski: PCPR w Świdnicy i Swidnica24.pl
Zdjęcia: archiwum rodziny, tło pixabay.com
