Tych zabudowań nie ma już od 200 lat, ale niegdyś stanowiły bardzo ważny punkt na mapie budującego swoją siłę miasta. Podczas prac ziemnych, związanych z rewitalizacją podwórza miedzy ulicami Franciszkańską, Grodzką, a Marii Konopnickiej w wykopach pojawiają się mury, resztki posadzek i miejsc pochówku, a najstarsze z nich mają rodowód sięgający XIII wieku.
Podczas prac związanych z rewitalizacją przestrzeni pomiędzy tymi ulicami natrafiono na fundamenty i mury pierwszej fundacji kościelnej w Świdnicy – klasztoru franciszkanów pw. Najświętszej Marii Panny „w lesie”– informuje Świdnicki Portal Historyczny, który już wcześniej w kilkuodcinkowym cyklu zajął się szczegółowo historią pierwszego w Świdnicy klasztoru.
Teren nie jest objęty wykopaliskami, archeolodzy mają możliwość wglądu jedynie do wykopów, które ukazują fragmenty dawnych murów. Jak czytamy w ŚPH, część z nich to z całą pewnością pozostałość po klasztorze i kościele.
– Najciekawsze jak do tej pory odkryte relikty to być może wewnętrzny narożnik wirydarza (dziedzińca) klasztornego. W wykopie ujawnione zostały dwa nachodzące na siebie fundamenty o różnej konstrukcji – z kamienia i gotyckiej cegły, wzajemnie się przenikające, o łącznej grubości ok. 80 cm. Obok prostopadle do nich znajdował się kolejny fundament kamienny, wykonany z dwóch rodzajów kamieni – owalnych i bardziej spłaszczonych. Dowodzić to może procesów budowlanych związanych z odbudową lub przebudową budynku klasztornego. W trakcie dalszych prac okazało się że mur fundamentowy z płaskich kamieni ciągnie się na długości około 6 metrów i być może stanowił fundament wewnętrznej ściany wirydarza. W wykopie tym odnaleziono fragmenty ludzkich szczątków, aczkolwiek nie tworzyły one całościowego pochówku, kości były od siebie oddzielone i rozrzucone – oraz kwadratową, ceramiczną płytkę posadzkową, wypaloną z gliny – opisuje ŚPH.
W publikacji zatytułowanej „Odkryto relikty klasztoru franciszkanów!” autorzy zamieścili bogate galerie zdjęć, wyjaśniające, co odsłania ziemia.
/opr. red./
Rycina pochodzi ze strony ŚPH
