Do pracowników Zakładu Ubezpieczeń Społecznych docierają sygnały o firmach i osobach, które oferują odpłatną pomoc w uzyskaniu świadczenia wspierającego. ZUS przypomina, że przy ubieganiu się o takie świadczenie nie ma potrzeby korzystania z płatnej pomocy kancelarii czy pośredników.
Jak informują przedstawiciele ZUS, klienci zgłaszają się do placówek Zakładu z listami, w których otrzymali gotowe umowy i pełnomocnictwa przedstawiane jako pakiet pomocy przy składaniu wniosku o świadczenie wspierające. ZUS przestrzega przed pochopnym podpisywaniem takich dokumentów, zwracając uwagę na bardzo wysokie opłaty pobierane przez pośredników – w jednym przypadku niemal 22 tys. zł wyrównania świadczenia trafiło na rachunek kancelarii, w innym wynagrodzenie wyniosło ponad 17,4 tys. zł, zdarzały się również opłaty sięgające 10 tys. zł lub równowartości sześciu miesięcznych świadczeń.
ZUS przypomina, że przy ubieganiu się o świadczenie wspierające nie ma potrzeby korzystania z płatnej pomocy kancelarii czy pośredników. Pracownicy Zakładu bezpłatnie pomagają w złożeniu wniosku i wyjaśniają, jak dopełnić formalności. Jeśli osoba z niepełnosprawnością nie chce lub nie może załatwić sprawy samodzielnie, może upoważnić zaufaną osobę, np. członka rodziny. Pełnomocnik również może skorzystać z bezpłatnej pomocy ZUS.
W razie wątpliwości lub podejrzeń o oszustwo, należy skontaktować się z najbliższą placówką ZUS, Centrum Kontaktu Klientów ZUS (pod numerem tel. 22 560 16 00 lub mailowo na adres [email protected]) albo zadzwonić na policję.
Dla kogo jest świadczenie wspierające?
Od 2026 roku świadczenie wspierające mogą otrzymać osoby z niepełnosprawnościami, które mają co najmniej 18 lat i uzyskały decyzję wojewódzkiego zespołu do spraw orzekania o niepełnosprawności (WZON) ustalającą poziom potrzeby wsparcia na co najmniej 70 punktów.
Świadczenie wspierające nie jest dodatkiem dla seniorów ani świadczeniem przyznawanym po osiągnięciu określonego wieku. Jest skierowane do dorosłych osób z niepełnosprawnością, które potrzebują wsparcia w codziennym funkcjonowaniu. Nie ma przy tym górnej granicy wieku, dlatego może je otrzymać zarówno osiemnastolatek, jak i osoba w wieku 60, 70 czy 80 lat, jeśli spełnia określone warunki.
Najpierw decyzja WZON, potem wniosek do ZUS
Aby otrzymać świadczenie wspierające, najpierw trzeba wystąpić do WZON o wydanie decyzji ustalającej poziom potrzeby wsparcia. Od 1 stycznia 2026 roku w przypadku osób, które po raz pierwszy ubiegają się o taką decyzję, poziom potrzeby wsparcia ustalany jest od dnia jej wydania, a nie od dnia złożenia wniosku do WZON. Na przykład, jeśli wniosek został złożony w lutym, a decyzja wydana w czerwcu, poziom potrzeby wsparcia będzie ustalony od dnia wydania decyzji w czerwcu.
Inaczej jest w przypadku kolejnej decyzji. Jeśli kończy się ważność dotychczasowej, poziom potrzeby wsparcia ustalany jest od następnego dnia po jej wygaśnięciu. Natomiast gdy nowy wniosek składany jest z powodu zmiany zdolności do samodzielnego funkcjonowania, poziom potrzeby wsparcia ustala się od dnia wydania nowej decyzji.
Po uzyskaniu ostatecznej decyzji WZON można złożyć wniosek o świadczenie wspierające do ZUS. Wnioski przyjmowane są wyłącznie elektronicznie przez eZUS, portal Emp@tia lub bankowość elektroniczną. Ważny jest termin złożenia wniosku do ZUS. Jeśli trafi on do Zakładu w ciągu 3 miesięcy od dnia, w którym decyzja WZON stała się ostateczna, świadczenie co do zasady przysługuje od dnia ustalenia poziomu potrzeby wsparcia i może zostać wypłacone z wyrównaniem. Jeśli wniosek zostanie złożony po upływie 3 miesięcy, świadczenie przysługuje od miesiąca jego złożenia. Osoba uprawniona może również wskazać we wniosku późniejszą datę, od której chce otrzymywać świadczenie.
Od liczby punktów zależy kwota świadczenia
Wysokość świadczenia zależy od liczby punktów ustalonych przez WZON. Od 1 marca 2026 roku wynosi od 792 zł do 4353 zł miesięcznie. Im wyższy poziom potrzeby wsparcia, tym wyższa kwota świadczenia. ZUS wypłaca je wyłącznie bezgotówkowo na wskazany we wniosku rachunek bankowy prowadzony w Polsce. Jeśli osoba z niepełnosprawnością nie ma własnego konta, może wskazać rachunek zaufanej osoby, na przykład dziecka lub opiekuna.
/ZUS, UM Jaworzyna Śląska, opr. mn/
