Byłaś dla nas jak promień słońca, jak światełko w tunelu, a twoja i Frania miłość to gotowy scenariusz na piękną historię – mówił w ostatnim pożegnaniu brat Danuty Saul-Kawki. Świdnicką poetkę, humanistkę i społecznika o wielkim sercu odprowadzili w ostatnią drogę mąż Franciszek Kawka, bracia, siostry, przyjaciele, przedstawiciele świdnickich instytucji kulturalnych, pisarze, poeci, artyści i niepełnosprawni wraz z rodzinami.
Urodzona w 1947 roku Danuta Saul-Kawka jako poetka debiutowała podczas VII Kłodzkiej Wiosny Poetyckiej w 1969 roku. Była autorką tomików poetyckich “***“(1977) i “Czasu jak na listek” (1981), wydanego nakładem Wydawnictwa Ossolineum. Publikowała swoje utwory we „Współczesności”, „Tygodniku Kulturalnym” i „Życiu Literackim” oraz w wielu wydawnictwach regionalnych. Była wielokrotnie nagradzana w turniejach poetyckich. Zdobyła m.in. Złote Pióro podczas VIII Kłodzkiej Wiosny Poetyckiej, kilkakrotnie była laureatką Turnieju O Złotą Lampkę Górniczą w Wałbrzychu i w konkursie O Złoty Liść Dębu podczas Wałbrzyskich Ścieżek Literackich. – W przypadku wierszy Danuty Saul-Kawki mamy bowiem do czynienia z kunsztownym operowaniem poetyckim skrótem, który nadaje jej utworom nutę powagi i dostojności, delikatnie jednak tonowaną przez subtelną autoironię – pisał w Encyklopedii Świdnicy Wojciech Koryciński, pisarz, polonista.
Mimo choroby, która towarzyszyła jej przez całe życie, miała dość sił, by wspierać potrzebujących, zwłaszcza dzieci i osoby niepełnosprawne. Angażowała się w pomoc dla bezdomnych zwierząt. Za swoje działania na rzecz dzieci została w 2005 roku uhonorowana Orderem Uśmiechu. Swoje działania na rzecz lokalnej społeczności realizowała także jako radna Rady Miejskiej w Świdnicy. Była również członkiem zarządu miasta.
Danuta Saul-Kawka spoczęła na cmentarzu w Alei Brzozowej w Świdnicy.
Agnieszka Szymkiewicz
Zdjęcia Dariusz Nowaczyński
